عبدالله بن قيس گويد: در جنگ صفين با اميرالمؤمنين عليه‏السّلام بودم که ابوايوب اعور (از سران سپاه معاويه و دشمنان حضرت علي عليه‏السّلام که حضرت در قنوت نماز او را نفرين مي‏کرد) آب را تسخير کرد و لشکر حضرت را از آب منع نمود.

سپاهيان حضرت از تشنگي شکايت کردند، اميرالمؤمنين عده‏اي را فرستاد تا آب را آزاد کنند اما نتوانستند، حضرت ناراحت شد.

اباعبدالله الحسين عرض کرد: پدر اجازه مي‏دهيد من بروم و آب را آزاد کنم، حضرت فرمود: برو پسرم، امام حسين عليه‏السّلام بر آن سپاه حمله برد و آب را آزاد کرد، و پيروزمندانه نزد پدر آمد و خبر پيروزي را آورد.

(اما مردم ديدند که) حضرت گريه کرد، گفتند: يا اميرالمؤمنين چه چيزي شما را مي‏گرياند؟ با اينکه اين پيروزي از برکت حسين عليه‏السّلام است؟ حضرت فرمود: به ياد آوردم که او کشته مي‏شود در سرزمين کربلا با حال تشنگي، اسب او همهمه‏کنان مي‏گريزد و مي‏گويد: «الظليمة الظليمة لامة قتلت ابن‏بنت نبيها؛ يعني: امان، امان، از ظلم امتي که پسر دختر پيامبرشان را مي‏کشند.»[1]

 پی نوشت:

[1] بحار، ج 44، ص266.

برگرفته از کتاب: پيشگويي هاي اميرالمؤمنين‏ علي بن ابي طالب

به قلم: سيد محمد نجفي يزدي‏