او از ياران بزرگ امام علي عليه السلام بود.[1]

 در کتاب وقعة صِفّين - به نقل از عبد الرحمان بن عبد اللَّه – آمده است:

عبد اللَّه بن کعب در جنگ صِفّين، کشته شد و اَسوَد بن قيس، در واپسين دم زندگي او - که هنوز اندک رمقي داشت - بر او گذشت و گفت:به خدا سوگند که از پا درآمدن تو بر من بسي گران و ناگوار است. به خدا، اگر پيش‏تر تو را مي‏ديدم، ياري‏ات مي‏کردم و از تو با جان دفاع مي‏کردم، و اگر آن کس را که تو را از پا افکنده و به خاک و خونت درآميخته مي‏ديدم، خوش داشتم از او دست برندارم تا يا من او را بکشم و يا او مرا به تو ملحق کند.

 سپس از اسب به زير آمد و کنارش نشست و گفت:خدا تو را بيامرزد - اي عبد اللَّه - که پيوسته همسايه از گزندت در امان بود و همواره به ياد خدا بودي. مرا اندرزي ده، خدايت رحمت کناد!

 [ عبد اللَّه] گفت:تو را به تقواي الهي سفارش مي‏کنم و نيز به اين که نيکخواه امير مؤمنان باشي و در کنار او با متجاوزان بجنگي تا حق، چيره شود و يا به خداوند بپيوندي.

 از جانب من به امير مؤمنان، سلام برسان و به او بگو:چندان در رزمگاه بجنگ که صحنه نبرد را پشت سر نهي ؛ چرا که فردا پيروز ميدان، کسي است که رزمگاه را پشت سر نهاده باشد.

 سپس چيزي نپاييد که جان داد. اسوَد، نزد علي عليه السلام آمد و به او گزارش داد. علي عليه السلام فرمود:«خدا رحمتش کند. در زندگي همراه ما با دشمنان، جهاد کرد و به گاه وفات نيز برايمان خيرخواهي کرد ».[2]

پی نوشت:

[1] اُسد الغابة:3153:371:3، الاستيعاب:1662:105:3، الإصابة:4936:187:4.

[2] وقعة صفّين:456، تاريخ الطبري:46:5، الکامل في التاريخ:385:2.