ابن عباس گوید: گروهی نزد پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم آمده و عرض کردند: ای محمد! عیسی بن مریم مردگان را زنده می کرد، شما هم برای ما مرده ای را زنده کن.

حضرت صلی الله علیه و آله و سلم به آنها فرمود: می خواهید چه کسی را زنده کنم؟

گفتند: می خواهیم فلانی را برای ما زنده کنی که تازه از دنیا رفته است.

پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم، حضرت علی علیه السلام را خواستند و چیزی به او دادند که کسی نفهمید چه بود؛ سپس فرمود: با این گروه به قبرستان برو و چون بدانجا رسیدی ، اسم میت با اسم پدرش را بگو.

حضرت علی علیه السلام با آن گروه به قبرستان رفته و بر بالای آن قبر ایستاد؛ سپس صدا زد: ای فلان بن فلان!

در این هنگام آن میت از قبر بیرون آمد و حضرت علی علیه السلام از او سئوالاتی پرسید ؛ آن گاه به لحد خود برگشت و آن گروه نیز برگشتند در حالی که می گفتند این از عجایب فرزندان عبدالمطلب است و سخنانی این چنین بر زبان جاری می کردند. پس خداوند این آیه را نازل کرد : «و لما ضرب ابن مریم مثلا اذا قومک منه یصدون»(سوره زخرف،آیه 57)؛ و چون داستان پسر مریم آورده شد،قوم تو به شادمانی فریاد زدند.^[1]

----------------

[1].تاویل الآیات،ص 550