از این جماعت خودخواه مست مرده پرست

چرا نمی کشی ای مرد دین و دنیا، دست

مگر نه اینکه این دست ها که بسته تو را

کناره برکه کمی پیش بیعت بست

چه زود هلهله های غدیر شقشقه شد

چه زود گرد غریبی به چهره ی تو نشست

مدینه کوفه شد و کوفه آتشی جان سوز

که شعله شعله به دیوار خانه‌ی تو نشست

کسی که آینه بودت، کسی که سنگ صبور

نشست پای غمت تا ز درد و داغ شکست

بهار عمر تو در بازوان تو پژمرد

و چشم های تو به رودهای خون پیوست

و بعد خانه قفس شد تو را پرنده ی من

چه قدر خانه نشین بودن خدا سخت است

شاعر: عباس محمدی